Dahije & Tehnokratska bolest

»Ovu sam knjigu napisao za Francuze. Stoga sam dugo oklijevao da li da je predam na čitanje inozemnim prijateljima. A ipak sam se na to odlučio upravo zato što imam povjerenja u to njihovo prijateljstvo. Ono će im pomoći da prepoznaju strast što se neizbježno javlja kad se govori o svojoj rodnoj zemlji. Ali, ta strast najčešće preuveličava dobre osobine, dok bi se moju, naprotiv, moglo optužiti da preuveličava mane. … «

Ovako francuski akademik Alain Peyrefitte započinje predgovor u svom delu „Tehnokratska bolest“ koje je bilo namenjeno jugoslovenskoj čitalačkoj publici 1978 godine. Kako sam kaže akademik Peyrefitte, koj je ujedno bio i ugledni diplomata „ima poverenja u njihovo prijateljstvo“, nameće se samo pitanje dali danas mi kao društvo, odnosno predstavnici našeg društva imaju poverenja u neke naše prijatelje? Ili imaju samo svoju veliku prepoznatljivu „patriotsku strast“ koju neznaju adekvatno koristiti. Dok recezent ovog dela Davor Šošić u svom uvodnom izlaganju je napisao:

» … Dugogodišnji predsjednik Senata Republike Francuske Alain Poher iznosi da mu je general de Gaulle samo nekoliko mjeseci prije napuštanja funkcije predsjednika republike rekao: „Participacija u svim oblicima je ono što je bitno. Francuska mora pronaći novi vlastiti put u modernom svijetu. Treba mijenjati strukture. Primio sam prije nekoliko dana jednu jugoslovensku ličnost.Ti su ljudi ondje na dobrom putu. I Francuska mora naći također treći put.“ („Historija“ br. 29 – 1973) Osnivač Pete francuske republike intenzivno je osjećao da samoupravljanje može biti jedan od najefikasnijih lijekova protiv „tehnokratske bolesti“.

Treći put / foto by pixabay

Pariz, mjeseca travnja 1978.«

Participacija je u našim sadašnjim društvenim prilikama zamenjena arhaičnim “jednonačeljem”, kada pojedinac odlučuje za sve oblike u jednom društvu. Ne mijenja strukture i ne traži treći put, već produbljuje “tehnokratsku bolest”, pošto za nju ne traži efikasan lijek. Na ovaj način se otvara put za djelovanje dahija na društvenoj sceni.

»ДАХИЈЕ, јаничарске старешине, изишле на зао глас нарочито у 18. в., када Тур., после пораза под Бечом, почела да опада у свим правцима; у Србији против њих се бориле саме тур. грађ. власти у 2. пол. тог в., а нарочито од Кочине крајине; према властима били недисциплиновани, а према раји насилници; после свиштовског мира протерани из Србије, али се купили у Видину око султанова одметника Пазваноглуа и отуд често упадали у Србију; кад султан, притешњен Наполеоновим упадом у Ег., пристао да се они врате, настао њихов режим освете и пљачке; њихови вођи: Аганлија, Мула Јусуф, Кучук-Алија и Мехмед Фочић убили 1801. самог везира Хаџи-Мустафу пашу и својим насиљима изазвали 1802. и 1803. покрет за устанак, који избио у неслућеним размерима 1804. после сече срп. кнезова.«

Вака уредникот Петар М. Петровић со своите соработници (121) во капиталното дело СВЕЗНАЊЕ издадено во 1937 година го објаснува поимот „дахии“, поим кој својата ренесанса ја живее еве и сега во првата четвртина од 21-от век во нашава заедница. Нормално се имаат прилагодено според современите научни достигања чии благодети се чувствуваат на секој чекор. Дахиите денеска се пренесувачи на „технократската болест“, болест која во современиот свет веќе одамна е искоренета, иако во определен период на својот развој оваа „болест“ ја поседувале и сегашните најразвиени општествени заедници. 

2 thoughts on “Dahije & Tehnokratska bolest”

  • Неможеме ние како заедница да го пронајдеме третиот пат, бидејќи се е узурпирано од нашите дахии на 21 век.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.